 |
|
       
<< ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ Όσον αφορά στην προέλευση του ψηφιδωτού, οι γνώμες διχάζονται και άλλοι θεωρούν πατρίδα του την Ανατολή, ενώ άλλοι την Ελλάδα (Κρήτη). Αξίζει επίσης να αναφερθεί η ομοιότητα καταγωγής των δαπέδων με πέτρες κομμένες, που είχε πλατιά εφαρμογή στις αυλές των οικιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα αρχαιότερα ψηφιδωτά δάπεδα βρέθηκαν στην Όλυνθο στα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα και η τέχνη των ψηφιδωτών αναπτύσσεται ταυτόχρονα στην Πέλλα, την Σικυώνα, την Ολυμπία, την Κόρινθο, τη Ρόδο, το Κούριο στην Κύπρο κ.ά. Για το πέρασμα των ψηφιδωτών από τα βότσαλα στις κυβικές ψηφίδες δεν έχουμε σαφή εικόνα, ωστόσο πιστεύεται ότι πρωτοεμφανίστηκαν στην Αλεξάνδρεια και με την πάροδο των χρόνων ανακαλύπτονται νέα υλικά και χρώματα. Στην ρωμαϊκή περίοδο η τέχνη του ψηφιδωτού ακμάζει παράλληλα με την ρωμαϊκή αρχιτεκτονική. Συνεχίζοντας αυτή την παράδοση μεγάλος αριθμός παλαιοχριστιανικών εκκλησιών και κοσμικών κτιρίων κοσμείται με ψηφιδωτά δάπεδα, τα οποία διατηρούν μυθολογικά θέματα ή διακοσμητικά στοιχεία της προηγούμενης περιόδου, αλλά με νέο χριστιανικό συμβολισμό. Συγκεκριμένα στους χριστιανικούς ναούς με ψηφιδωτά διακοσμούνται οι ψηλότερες επιφάνειες των τοίχων και οι θόλοι, καθώς το υλικό είχε μεγαλύτερη αντοχή και έδινε εντύπωση μεγάλης λαμπρότητας. Έτσι στους βυζαντινούς χρόνους η τέχνη του ψηφιδωτού φτάνει σε ύψιστο βαθμό τελειότητας και αποτελεί την εντυπωσιακότερη έκφραση της μνημειώδους ζωγραφικής του Βυζαντίου. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ Το κύμα αναβίωσης του ψηφιδωτού ξεκίνησε τον 18ο αιώνα, ενώ ήδη από την αρχή του 20ου αιώνα άρχισαν να εμφανίζονται πιο σύγχρονες κατασκευές, στις οποίες είναι μεγάλη η επίδραση του Ισπανού αρχιτέκτονα Γκαουντί. Η νέα τεχνική του συνδυασμού της διακοσμητικής με τα γλυπτά και το νέο υλικό, δηλαδή το κεραμικό που έγινε ψηφίδα υιοθετήθηκε από πολλούς καλλιτέχνες, όπως ο Μεξικανός Ντιέγκο Ριβέρα. |